Κυριακή, 21 Αυγούστου 2011

Murales

Ρίζα της λέξης είναι το λατινικό murus που σημαίνει τοίχος. Τα μουράλες φυτρώνουν στους τοίχους και σε αντίθεση με τα γκράφιτι συνήθως έχουν την έγκριση του ιδιοκτήτη του χώρου. Ετσι ο γκραφιτάς δρα σε συνθήκες ημιπαρανομίας, συνήθως  βγαίνει τη νύχτα για να επιλέξει τον καμβά του  ανάμεσα στα ντουβάρια της πόλης σε αντίθεση με τον μουραλίστα που συνήθως υπο το φως της ημέρας θα στίσει την σκαλωσιά του και φορές το θέμα της τοιχογραφίας του θα είναι επιλογή άλλων.
Πάντως είτε γκράφιτι είτε μουράλες οι τοιχογραφίες φυτρώνουν στους τείχους όπου γης σε ένα μπαξέ που έχει απο όλα, απο το "Σούλα love for ever" ή "βάζελοι κότες" μέχρι ότι μπορεί να φανταστεί κανείς, προκαλώντας άλλοτε θαυμασμό, άλλοτε  ότι άλλο, φορές δε γίνονται αφορμή να σκάσει το χειλάκι μας μέσα στο καθημερινό τρέξιμο.

Η ιστορία με τις  τοιχογραφίες είναι παλαιότερη από τα χρόνια της εφεύρεσης των λεπτεπίλεπτων πινέλων ζωγραφικής  και των σπρέι.

                                          Τα σπήλαια του Λασκό της Νοτιοδυτικής Γαλλίας


Συνήθως όσοι έβλεπαν τους τείχους και τα ντουβάρια σαν ένα καμβά που τους προκαλεί για έκφραση δεν έβαζαν την υπογραφή τους σε ότι  ανέβαζαν προς κοινή θέα . Ο Δημήτρης εκεί βόρεια του Χάρλεμ γιος Ελλήνων μεταναστών, στα εφηβικά του χρόνια, στις αρχές της δεκαετίας το 1970  έβλεπε μια τζίφρα JULIO 204. Το βρήκε ενδιαφέρον και για ότι γκράφιτι ανέβαζε στους τοίχους της πόλης έβαζε και αυτός την τζίφρα του απο κάτω "Taki 183". Ο Δημήτρης έτρεχε σε όλη τη ΝέαΥόρκη ενώ ο Joulio δεν συνήθιζε να βγαίνει έξω απο τη γειτονιά του.
Ο Δημήτρης κατάφερε να γίνει πρωτοσέλιδο αν και οι κακές γλώσσες λένε ότι δεν είχε κάνει  ούτε  ένα γκράφιτι της προκοπής.





Ο Banksy σίγουρα  έγινε και αυτός διάσημος με τις εμπνεύσεις του και σίγουρα όχι με την υπογραφή του.

Οι μεξικάνοι μουραλίστας επέλεγαν τα θέματα τους απο την καθημερινή ζωή , αλλού διάφορες μονοπρόσωπες εξουσίες και δικτατορικά καθεστώτα  χρησιμοποίησαν τους μουραλίστας για να τονώσουν το προφίλ τους.



Απ'όλα έχει ο μπαξές.





























































































































 


 












































 Γόνιμος διάλογος μεταξύ των περαστικών .



 








 








 











Στα χρόνια του Ψυχρού πολέμου το τοίχος του Βερολίνου έγινε ένας παράδεισος για τους γραφιτάδες απο την πλευρά του δυτικού τομέα όπου για 30 χρόνια έγινε μια υπαίθρια γκαλερί  χιλιομέτρων.












2 σχόλια:

  1. Δεν ήξερα για τα μουράλες!
    Ωραία η συλλογή σου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ουτε εγω ηξερα οτι αυτες τις πολλες φορες ανωνυμες πανεμορφες μερικες φορες τοιχογραφιες που διακοσμουν κακασχημους αχρωμους τοιχους τις αποκαλουν ετσι! Aπιθανη συλλογη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή